σελφ σερβις - Γιώργος Καπόπουλος: Εν κινδύνω όλος ο πλανήτης

Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2019

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Λιανεμπόριο

Γιώργος Καπόπουλος: Εν κινδύνω όλος ο πλανήτης

29 Ιανουαρίου 2019 | 09:29 Γράφει ο Νικόλας   Παπαδημητρίου Topics: Διεθνή,Συνέντευξεις-Πρόσωπα

Γιώργος Καπόπουλος

«Το 2019 η παγκόσμια πολιτική μπαίνει όλο και βαθύτερα σε αχαρτογράφητες περιοχές. Στην ΕΕ ουδείς μπορεί να προβλέψει τις εξελίξεις μετά τις ευρωεκλογές, από τις οποίες αναμένεται η διόγκωση του ακροδεξιού λαϊκισμού παντού στην Ευρώπη. Απρόβλεπτη είναι επίσης η εξέλιξη του τριμέτωπου ανταγωνισμού των ΗΠΑ με ΕΕ, Ρωσία και Κίνα, ο οποίος στην περίπτωση της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, που μας αφορά άμεσα, ωθεί τα πράγματα σε τέλεια γεωπολιτική απορρύθμιση», τονίζει ο κ. Γιώργος Καπόπουλος, έμπειρος διεθνής αναλυτής, αρθρογράφος στην εφημερίδα Έθνος.

Tο πρώτο ερώτημά μας στον κ. Γιώργο Καπόπουλο ήταν πώς διαγράφεται ο ορίζοντας των ευρωπαϊκών πραγμάτων το 2019. Η απάντησή του ήταν ότι «δυστυχώς δεν εμπνέει καμία αισιοδοξία». Και εξήγησε: «Ήδη εδώ και μήνες έχει καταδειχθεί ότι δεν υπάρχει προοπτική ουσιαστικής και συνολικής μεταρρύθμισης της Ευρωζώνης στην κατεύθυνση μιας περαιτέρω εμβάθυνσης και μεγαλύτερης αλληλεγγύης, με στόχο την οικονομική ανάπτυξη και την άμβλυνση των ανισοτήτων, τόσο στο εσωτερικό των κρατών-μελών όσο και μεταξύ βορρά και νότου στην Ευρωζώνη. Οι λόγοι είναι πολλοί. Ένας βασικός, πρόσθετος στις περί του αντιθέτου γερμανικές εμμονές, είναι η παρατεταμένη πολιτική μετεκλογική κρίση που διέρχεται η Γερμανία, η οποία θέτει υπό αμφισβήτηση τη σταθερότητα του πολιτικού της συστήματος. Ένας δεύτερος, επίσης βασικός, είναι ότι η Γαλλία υποχρεώθηκε να αναδιπλωθεί, θέτοντας σε δεύτερο πλάνο την προσαρμογή της στη δημοσιονομική πειθαρχία κατά το Σύμφωνο Σταθερότητας, και προσπαθεί να αποκαταστήσει την κοινωνική συνοχή και την πολιτική σταθερότητα, που αμφισβητήθηκαν αιφνιδιαστικά από το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων». Δηλαδή, δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις στις δύο μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες για ένα άλμα προς τα εμπρός. Ούτε η δυνατότητα ούτε η πολιτική βούληση.

Η ΕΕ στη δίνη των ακροδεξιών λαϊκισμών
Εξάλλου ο γαλλογερμανικός άξονας, ακόμα κι αν οι πόλοι του μπορούσαν να τα βρουν μεταξύ τους, δεν είναι πλέον «αρκετός» για να ορίσει την κατεύθυνση στην ΕΕ, καθώς στο εσωτερικό της λειτουργούν αντίρροπα οι υφιστάμενες ομαδοποιήσεις κρατών-μελών της. Οι «τέσσερις του Βίζεγκραντ» –οι Πολωνία, Ουγγαρία, Σλοβακία και Τσεχία– τραβούν το δρόμο της εθνικής αναδίπλωσης και της απόκλισης από την ΕΕ. Οι «οκτώ του βορρά» υπό την ηγεσία της Ολλανδίας –δηλαδή, μαζί της οι τρεις χώρες της Βαλτικής, η Δανία, η Σουηδία, η Δανία κι η Ιρλανδία– παίρνουν από την αποχωρούσα Βρετανία τη σκυτάλη του ευρωπαϊκού μινιμαλισμού, δηλαδή της άρνησης για οτιδήποτε περισσότερο αποσκοπεί στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Τέλος ο νότος είναι διασπασμένος, κυρίως γιατί η σημερινή κυβέρνηση της Ιταλίας, που είναι ένα συνονθύλευμα ετερόκλητων λαϊκισμών, επ’ ουδενί τρόπω –παρά τη σύγκρουσή της με τις Βρυξέλλες και την Κομισιόν για τον προϋπολογισμό– συγκλίνει με τις κυβερνήσεις της ομάδας των χωρών του νότου, δηλαδή της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και της Ελλάδας, οι οποίες θέλουν μεγαλύτερη συνοχή και μεγαλύτερη εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ενοποίησης, για να διασφαλιστεί η προοπτική της ανάπτυξης.

Όλα δείχνουν ότι την επομένη των ευρωεκλογών θα είναι διογκωμένος ο ακροδεξιός λαϊκισμός παντού στην Ευρώπη. Αν το 2018 θεωρηθεί η τελευταία ευκαιρία ανασύνταξης του δημοκρατικού τόξου στην Ευρώπη, νομίζω ότι χάθηκε. Δεν θα βρεθεί κανένας να αντιταχθεί στον ακροδεξιό λαϊκισμό, στο ρατσισμό και τη ξενοφοβία, προασπίζοντας ένα στάτους κβο στην Ευρώπη, που συμπιέζει τις κοινωνίες και συνθλίβει τη μεσαία τάξη στις περισσότερες χώρες. Είναι δυστυχώς πολύ αργά για μια θετική εναλλακτική πρόταση στο κύμα της εθνικής αναδίπλωσης και της λαϊκιστικής περιχαράκωσης».

Η Ευρώπη ανοχύρωτη

    σ. σ.: Με τι συνέπειες για τα ελληνικά πράγματα;

Γ. Κ.: Τα ελληνικά συμφέροντα εγγράφονται στην προοπτική μιας συνεκτικής και αλληλέγγυας Ευρώπη, η οποία θα εμβαθύνεται στην κατεύθυνση της ολοκλήρωσής της, έχοντας κοινή δημοσιονομική πολιτική και βαρύνοντα –όχι συμβολικό– κοινό προϋπολογισμό κλπ. Τίποτα από αυτά δεν συντρέχει. Η νότα αισιοδοξίας που εξέπεμψε αρχικά ο Μακρόν, μιλώντας για την αναγκαιότητα ενός κοινού προϋπολογισμού εκατοντάδων δισ. ευρώ, έχει ήδη χαθεί. Τα μόλις 25 δισ. κοινού προϋπολογισμού για όλη την ΕΕ, χωρίς προοπτική αναβάθμισης της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, ενόσω το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ τελειώνει, ακυρώνουν κάθε ευελπιστία στην ΕΕ. Αρνούμαι την καταστροφολογία, αλλά η επόμενη χρηματοπιστωτική κρίση, που μπορεί να προκύψει ανά πάσα στιγμή και που πολλοί δίνουν στην εκδήλωσή της ορίζοντα διετίας-τριετίας, θα βρει μια Ευρώπη πολιτικά πολυδιασπασμένη, με τα κράτη-μέλη σε δυναμική εθνικής αναδίπλωσης και χωρίς τα δημοσιονομικά εργαλεία για την αντιμετώπισή της.

Το απαγορευτικό κόστος του Brexit

    σ. σ.: Ποιο είναι το σχόλιό σας σχετικά με το Brexit;

Γ. Κ.: Αυτό που όλοι γνωρίζουν, όμως κανείς δεν ομολογεί δημόσια, είναι ότι ένα σκληρό Brexit θα έχει απίστευτο κόστος όχι μόνο για τη Βρετανία, αλλά για όλες τις χώρες-μέλη της ΕΕ, κυρίως δε για τη Γερμανία –σκεφτείτε, παραδειγματικά, τις επιπτώσεις στις εξαγωγές της αυτοκινητοβιομηχανίας της προς το Ηνωμένο Βασίλειο από την εμφάνιση αίφνης δασμών. Το ίδιο ισχύει για τη Γαλλία, την Ολλανδία κι άλλες χώρες. Επειδή η διαχείριση του Brexit έχει ξεφύγει από τον έλεγχο τόσο της βρετανικής κυβέρνησης όσο και της ΕΕ, όλοι προσπαθούν να το ξορκίσουν, υποτιμώντας τις συνέπειες ενός ασύνταχτου Brexit, προκειμένου να εμφανίσουν τη Βρετανία ως εξαίρεση έναντι μιας υποτιθέμενης ευρωπαϊκής κανονικότητας. Πρόκειται για ψευδή εικόνα. Η σχέση συγκοινωνούντων δοχείων ανάμεσα στη χαώδη κατάσταση της βρετανικής πολιτικής σκηνής και την πολιτική κρίση στη Γερμανία, την πολιτική και κοινωνική κρίση στη Γαλλία και συνεπακόλουθα στην ΕΕ και την Ευρωζώνη είναι προφανέστατη. Πρόκειται για τις εκδηλώσεις μιας συνολικής κρίσης. Συμπερασματικά, ένα σκληρό Brexit έχει απαγορευτικό κόστος όχι μόνο για τη Βρετανία αλλά για όλη την ΕΕ.

Οι ΗΠΑ εναντίον όλων ταυτόχρονα

    σ. σ.: Πώς εκτιμάτε το μέλλον των κινήσεων της υπερδύναμης στην παγκόσμια σκακιέρα;

Γ. Κ.: Έχουν έντονα αντιφατικό χαρακτήρα, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την εσπευσμένη τώρα απόφαση του προέδρου Τραμπ να αποσύρει τις αμερικανικές δυνάμεις από τη Συρία, η οποία εξώθησε τον υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ σε παραίτηση. Οι κινήσεις της υπερδύναμης δεν φαίνεται να έχουν συνοχή. Για να γίνω κατανοητός, θυμίζω παραδειγματικά ότι αντιστρόφως ανάλογα προς την τακτική Τραμπ το 1971-72 οι Νίξον και Κίσινγκερ προσέγγισαν την Κίνα του Μάο, ακριβώς για να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις διαπραγμάτευσης από θέση ισχύος με την ΕΣΣΔ του Μπρέσνιεφ. Έχοντας ανοίξει σήμερα οι ΗΠΑ τρία, ταυτόχρονα, μέτωπα με τα μείζονα κέντρα ισχύος του πλανήτη –την ΕΕ, τη Ρωσία και την Κίνα– αυτό που μπορεί να συμβεί είναι οι τρεις αυτοί πόλοι, τα συμφέροντα των οποίων δεν συμπίπτουν και πολλές φορές είναι και ανταγωνιστικά σε στρατηγικό γεωπολιτικό και εμπορικό επίπεδο, να συγκροτήσουν ένα μέτωπο δυσαρεστημένων έναντι του αποσταθεροποιητικού μονομερούς παρεμβατισμού των ΗΠΑ. Στην ιστορία βέβαια έχουν καταγραφεί παρόμοια φαινόμενα. Στις αρχές του 20ου αιώνα, επισημαίνω, οι μεγάλες αντιπαλότητες εκδηλώνονταν μεταξύ της Γαλλίας, της Μ. Βρετανίας και της Ρωσίας για το μοίρασμα των αποικιών σε Ασία και Αφρική. Ωστόσο, η Γερμανία με την πολιτική της «κατάφερε» να συσπειρώσει τις τρεις αντίπαλες δυνάμεις εναντίον της. Το ίδιο ακριβώς υπάρχει κίνδυνος να «καταφέρουν» οι ΗΠΑ σήμερα, εάν συνεχίσουν την τριμέτωπη αντιπαράθεσή τους με τις Βρυξέλλες και τους Ευρωπαίους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ, τη Μόσχα και το Πεκίνο. Και θα είναι η πρώτη φορά μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, που θα διαμορφωθεί άξια λόγου αντιαμερικανική συσπείρωση. Η πολιτική Τραμπ φαίνεται ότι υπονομεύει εντέλει το υπερισχύον πλεονέκτημα της αμερικανικής ηγεμονίας να εμπνέει την πεποίθηση στους μείζονες ανταγωνιστές της ότι το πλέον συμφέρον γι’ αυτούς είναι η επιδίωξη ειδικών διμερών σχέσεων καθενός μαζί της παρά η συσπείρωσή τους εναντίον της. Διότι αυτό είναι το ισχυρό ατού της αμερικανικής ηγεμονίας κι όχι τόσο το τεχνολογικό της προβάδισμα και η κυριαρχία στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Μέση Ανατολή: Τέλεια γεωπολιτική απορρύθμιση

    σ. σ.: Το γενικό συμπέρασμα;

Γ. Κ.: Εντέλει το 2019 η παγκόσμια πολιτική μπαίνει όλο και βαθύτερα σε αχαρτογράφητες περιοχές. Στην ΕΕ ουδείς μπορεί να προβλέψει τις εξελίξεις μετά τις ευρωεκλογές. Απρόβλεπτη είναι επίσης η εξέλιξη του τριμέτωπου ανταγωνισμού των ΗΠΑ, ο οποίος στην περίπτωση της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, που μας αφορά άμεσα, ωθεί τα πράγματα σε τέλεια γεωπολιτική απορρύθμιση. Είναι εντυπωσιακό, μόλις μέσα σε έξι χρόνια οι ΗΠΑ μετέβαλαν άρδην την πολιτική τους. Πρώτα το 2013 με τη μυστική προσέγγιση του Ιράν από τη διακυβέρνηση Ομπάμα, προ μερικών μηνών υπό τον Τραμπ με την αναίρεση της υπογραφής των ΗΠΑ από τη συμφωνία για τον έλεγχο του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης και τώρα με την αιφνιδιαστική απόφαση της απόσυρσης των αμερικανικών στρατευμάτων από τη Συρία. Επικίνδυνα πράγματα...

σελφ σερβις (T. 490)
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Δείτε ακόμη...

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σήμερα

Αυτοί που διάβασαν αυτό διάβασαν επίσης

Τα πιο δημοφιλή Topics

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σε αυτήν την ενότητα

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σε άλλες ενότητες

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Συνεντεύξεις / Πρόσωπα

 
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Topics

Αγορά

Τεχνολογία

Τρόφιμα/Ποτά

Ενέργεια/Περιβάλλον

Μεταφορές/Logistics

Εκπαίδευση

Υγεία/Ομορφιά

Ευρωπαϊκή Ένωση

©2019 Boussias Communications, all rights reserved. Κλεισθένους 338, 153 44 Γέρακας, info@boussias.com, Τ:210 6617777, F:210 6617778

ATCOM PRODUCTION