σελφ σερβις - «Survivor» για μικρομεσαίους με γερά νεύρα...

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2018

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Λιανεμπόριο

«Survivor» για μικρομεσαίους με γερά νεύρα...

1 Οκτωβρίου 2010 | 11:48 Γράφει ο Νικόλας   Παπαδημητρίου Topics: Αγορά

Οι απεχθείς όροι του μνημονίου, βαθαίνοντας την κρίση στη ζήτηση, οδηγούν στα όριά τους τις αντοχές των μικρομεσαίων τοπικών αλυσίδων σούπερ μάρκετ, οι οποίες, με κάποιες, ίσως, εξαιρέσεις, διάγουν υπό καθεστώς άγχους κάλυψης των υποχρεώσεών τους, φόβου για τις συνέπειες των πτωχεύσεων και δέους από την ανταγωνιστική επέκταση των ισχυρών του κλάδου. Αλλά τίποτα δεν έχει κριθεί ακόμα...

Ήταν αρχές του Σεπτεμβρίου όταν ο γερμανός υπουργός Οικονομικών κ. Σόιμπλε, ο οποίος τον Απρίλιο μυκτήριζε την περιδεή ελληνική κυβέρνηση, που έκανε «αμάν» για «ένα περίστροφο στο τραπέζι», δήλωνε ότι «πλέον η Ελλάδα είναι άξια σεβασμού για τις προσπάθειές της στο πεδίο της μείωσης των δημοσίων ελλειμμάτων»... Τις ίδιες μέρες στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης καλοσκέφτονταν ότι μάλλον οι Έλληνες τον χειμώνα θα βάλουν τις ανάγκες της θέρμανσης πάνω απ’ όλες τις άλλες.

Οπότε αντί της αύξησης του ΦΠΑ από το 11% στο 23%, για το 30% των τροφίμων, σκέφτονταν να προτάξουν ως αποτελεσματικότερη, για τις κρατικές εισπράξεις υπέρ των διεθνών πιστωτών, την εξίσωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης (ΕΦΚ) του πετρελαίου θέρμανσης, από τα 21 ευρώ ανά χιλιόλιτρο, με τον ΕΦΚ του πετρελαίου κίνησης, στα 412 ευρώ! Κάπως έτσι αυξάνεται ο... σεβασμός των πιστωτών για την Ελλάδα...

«Ναι, το κράτος έχει προβλήματα, αλλά τι φταίνε οι πολίτες, που, ενώ τόσα χρόνια χόρευαν όπως τους βάραγαν οι κυβερνήσεις, αυτοί τώρα χρεώνονται για τα σπασμένα των κυβερνώντων;», εξανίσταται ο κ. Στέφανος Μπαλάσκας, πρόεδρος του ομίλου αγορών ΕΛΕΤΑ-«Proton» και επικεφαλής της ομώνυμης τοπικής ΑΕ σούπερ μάρκετ, που δραστηριοποιείται στα Νότια Προάστια της Αθήνας, με 9 καταστήματα.

Ήδη τα μηνύματα των συναδέλφων του-μελών της ΕΛΕΤΑ, κυρίως της παράκτιας τουριστικής ζώνης, είναι, όπως μας είπε, άσχημα: «Φέτος το καλοκαίρι εξελίχθηκε πολύ δύσκολα, με πτώση του τζίρου και σοβαρές δυσχέρειες όσον αφορά στην ανταπόκριση των συναδέλφων στις τρέχουσες οικονομικές τους υποχρεώσεις. Το «ο σώζων ευατόν σωθείτω» τρώει πια την ψυχή όλων!... Οι πρόσθετες φορολογικές επιβαρύνσεις θα ξελιγώσουν εντελώς τη ζήτηση, βυθίζοντας τις πωλήσεις. Με τα προβλήματα ρευστότητας που αντιμετωπίζει η μικρομεσαία επιχείρηση, το λιγότερο που θα δούμε είναι να μεγεθύνεται η αδυναμία της στην απόδοση του ΦΠΑ και των ασφαλιστικών εισφορών – το «περισσότερο» φάνηκε ήδη με την κατακόρυφη αύξηση των ενοικιαστηρίων, δηλαδή των «λουκέτων», σε καταστήματα όλων των εμπορικών δρόμων...», λέει ο κ. Μπαλάσκας.

Και προσθέτει: «Δουλεύουμε τώρα περισσότερο απ’ ό,τι στα νιάτα μας, για να σωθούμε. Είναι πρωτάκουστο! Κι αν έχει περάσει φτώχιες κι αναστατώσεις η γενιά μου, αλλά τέτοιο πράγμα δεν περίμενα ότι θα το ζήσω!».

Ο πονοκέφαλος του λειτουργικού κόστους
«Είναι σαφής η τάση επιδείνωσης που ζει η μεσαία αγορά του κλάδου, όσον αφορά στη συρρίκνωση του τζίρου και των κερδών της και τη μεγάλη αύξηση των εξόδων της», λέει ο κ. Φοίβος Καρακίτσος, επικεφαλής της αχαϊκής αλυσίδας Κρόνος ΑΕΒΕ και μέλος της επιτροπής διοίκησης του ΕΛΟΜΑΣ, του μεγαλύτερου ομίλου αγορών του κλάδου. Την απότομη διόγκωση των λειτουργικών εξόδων εξηγεί κατ’ αρχήν η μείωση των πωλήσεων, εφόσον αυτά λογαριάζονται ως ποσοστό επί του τζίρου. Κοντά σε αυτό, όμως, οι πλείστες επιβαρύνσεις του ανελαστικού κόστους λειτουργίας των επιχειρήσεων, από τα δικαιώματα ωρίμανσης του προσωπικού -τι κι αν οι μισθοί έχουν «παγώσει»- μέχρι τις προσαυξήσεις των τιμολογίων για την ενέργεια, αυξάνουν συνεχώς τις υποχρεώσεις τους.

Σχετικά με τα περί μείωσης των απαιτήσεων των ιδιοκτητών ακινήτων, που τα ενοικιάζουν σε καταστήματα σούπερ μάρκετ, «η γενική εμπειρία των μελών του ΕΛΟΜΑΣ δείχνει ότι δεν υπάρχει συγκατάβαση εκ μέρους των ιδιοκτητών. Οι λίγες περιπτώσεις επίτευξης συμφωνιών "παγώματος" ή μείωσης της συμφωνημένης αύξησης, απλώς, του ενοικίου, δεν αλλάζουν τον κανόνα», σχολιάζει ο κ. Καρακίτσος. Όσο για τις κλοπές, «το πράγμα έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο! Το "ένα-δύο κρούσματα την ημέρα", που ίσχυε παλιότερα, έχει γίνει "δέκα-δεκαπέντε"! Σήμερα δεν κλέβουν μόνο οι κατά παράδοση "ύποπτοι", αλλά όσοι μπορούν: πελάτες και προσωπικό, δικοί μας και ξένοι, κάθε προέλευσης και ηλικίας», λέει ο κ. Μπαλάσκας.

Ο μεγαλύτερος προβληματισμός των λιανεμπόρων, λοιπόν, αναφέρεται στη διαχείριση των λειτουργικών δαπανών τους, το 65%-70% των οποίων σχετίζεται με το κόστος του προσωπικού. Αλλά η μείωση του προσωπικού για τη μεσαία και μικρή επιχείρηση είναι απλώς «μια κουβέντα», όχι «ευκαιρία», γιατί η παροχή «καλού σέρβις» και η «φιλική σχέση με τον πελάτη» είναι το ακαταμάχητο πλεονέκτημά της. «Μην ξεχνάτε ότι το κύρος της τοπικής επιχείρησης, που ασφαλώς συναρτάται και με το σέρβις που παρέχει, λογαριάζεται κατά 90% από την πελατεία», επισημαίνει ο κ. Χρήστος Αγγέλης, αντιπρόεδρος της ομώνυμης αρτινής ΑΕ σούπερ μάρκετ, με 9 καταστήματα.

Άλλωστε, η γενικότερη εμπειρία του ρεπορτάζ δείχνει ότι η κατάσταση αποδιοργάνωσης, που παρουσιάζουν σήμερα, τουλάχιστον ορισμένα, καταστήματα κάποιων εκ των «μεγάλων» του κλαδικού ανταγωνισμού, συνεπεία του ξεγυμνώματός τους από το προσωπικό χάριν οικονομίας, σχολιάζεται ως παράδειγμα προς αποφυγή.

Ήταν αρχές του Σεπτεμβρίου όταν ο γερμανός υπουργός Οικονομικών κ. Σόιμπλε, ο οποίος τον Απρίλιο μυκτήριζε την περιδεή ελληνική κυβέρνηση, που έκανε «αμάν» για «ένα περίστροφο στο τραπέζι», δήλωνε ότι «πλέον η Ελλάδα είναι άξια σεβασμού για τις προσπάθειές της στο πεδίο της μείωσης των δημοσίων ελλειμμάτων»... Τις ίδιες μέρες στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης καλοσκέφτονταν ότι μάλλον οι Έλληνες τον χειμώνα θα βάλουν τις ανάγκες της θέρμανσης πάνω απ’ όλες τις άλλες.

Οπότε αντί της αύξησης του ΦΠΑ από το 11% στο 23%, για το 30% των τροφίμων, σκέφτονταν να προτάξουν ως αποτελεσματικότερη, για τις κρατικές εισπράξεις υπέρ των διεθνών πιστωτών, την εξίσωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης (ΕΦΚ) του πετρελαίου θέρμανσης, από τα 21 ευρώ ανά χιλιόλιτρο, με τον ΕΦΚ του πετρελαίου κίνησης, στα 412 ευρώ! Κάπως έτσι αυξάνεται ο... σεβασμός των πιστωτών για την Ελλάδα...

«Ναι, το κράτος έχει προβλήματα, αλλά τι φταίνε οι πολίτες, που, ενώ τόσα χρόνια χόρευαν όπως τους βάραγαν οι κυβερνήσεις, αυτοί τώρα χρεώνονται για τα σπασμένα των κυβερνώντων;», εξανίσταται ο κ. Στέφανος Μπαλάσκας, πρόεδρος του ομίλου αγορών ΕΛΕΤΑ-«Proton» και επικεφαλής της ομώνυμης τοπικής ΑΕ σούπερ μάρκετ, που δραστηριοποιείται στα Νότια Προάστια της Αθήνας, με 9 καταστήματα.

Ήδη τα μηνύματα των συναδέλφων του-μελών της ΕΛΕΤΑ, κυρίως της παράκτιας τουριστικής ζώνης, είναι, όπως μας είπε, άσχημα: «Φέτος το καλοκαίρι εξελίχθηκε πολύ δύσκολα, με πτώση του τζίρου και σοβαρές δυσχέρειες όσον αφορά στην ανταπόκριση των συναδέλφων στις τρέχουσες οικονομικές τους υποχρεώσεις. Το «ο σώζων ευατόν σωθείτω» τρώει πια την ψυχή όλων!... Οι πρόσθετες φορολογικές επιβαρύνσεις θα ξελιγώσουν εντελώς τη ζήτηση, βυθίζοντας τις πωλήσεις. Με τα προβλήματα ρευστότητας που αντιμετωπίζει η μικρομεσαία επιχείρηση, το λιγότερο που θα δούμε είναι να μεγεθύνεται η αδυναμία της στην απόδοση του ΦΠΑ και των ασφαλιστικών εισφορών – το «περισσότερο» φάνηκε ήδη με την κατακόρυφη αύξηση των ενοικιαστηρίων, δηλαδή των «λουκέτων», σε καταστήματα όλων των εμπορικών δρόμων...», λέει ο κ. Μπαλάσκας.

Και προσθέτει: «Δουλεύουμε τώρα περισσότερο απ’ ό,τι στα νιάτα μας, για να σωθούμε. Είναι πρωτάκουστο! Κι αν έχει περάσει φτώχιες κι αναστατώσεις η γενιά μου, αλλά τέτοιο πράγμα δεν περίμενα ότι θα το ζήσω!».

Ο πονοκέφαλος του λειτουργικού κόστους
«Είναι σαφής η τάση επιδείνωσης που ζει η μεσαία αγορά του κλάδου, όσον αφορά στη συρρίκνωση του τζίρου και των κερδών της και τη μεγάλη αύξηση των εξόδων της», λέει ο κ. Φοίβος Καρακίτσος, επικεφαλής της αχαϊκής αλυσίδας Κρόνος ΑΕΒΕ και μέλος της επιτροπής διοίκησης του ΕΛΟΜΑΣ, του μεγαλύτερου ομίλου αγορών του κλάδου. Την απότομη διόγκωση των λειτουργικών εξόδων εξηγεί κατ’ αρχήν η μείωση των πωλήσεων, εφόσον αυτά λογαριάζονται ως ποσοστό επί του τζίρου. Κοντά σε αυτό, όμως, οι πλείστες επιβαρύνσεις του ανελαστικού κόστους λειτουργίας των επιχειρήσεων, από τα δικαιώματα ωρίμανσης του προσωπικού -τι κι αν οι μισθοί έχουν «παγώσει»- μέχρι τις προσαυξήσεις των τιμολογίων για την ενέργεια, αυξάνουν συνεχώς τις υποχρεώσεις τους.

Σχετικά με τα περί μείωσης των απαιτήσεων των ιδιοκτητών ακινήτων, που τα ενοικιάζουν σε καταστήματα σούπερ μάρκετ, «η γενική εμπειρία των μελών του ΕΛΟΜΑΣ δείχνει ότι δεν υπάρχει συγκατάβαση εκ μέρους των ιδιοκτητών. Οι λίγες περιπτώσεις επίτευξης συμφωνιών "παγώματος" ή μείωσης της συμφωνημένης αύξησης, απλώς, του ενοικίου, δεν αλλάζουν τον κανόνα», σχολιάζει ο κ. Καρακίτσος. Όσο για τις κλοπές, «το πράγμα έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο! Το "ένα-δύο κρούσματα την ημέρα", που ίσχυε παλιότερα, έχει γίνει "δέκα-δεκαπέντε"! Σήμερα δεν κλέβουν μόνο οι κατά παράδοση "ύποπτοι", αλλά όσοι μπορούν: πελάτες και προσωπικό, δικοί μας και ξένοι, κάθε προέλευσης και ηλικίας», λέει ο κ. Μπαλάσκας.

Ο μεγαλύτερος προβληματισμός των λιανεμπόρων, λοιπόν, αναφέρεται στη διαχείριση των λειτουργικών δαπανών τους, το 65%-70% των οποίων σχετίζεται με το κόστος του προσωπικού. Αλλά η μείωση του προσωπικού για τη μεσαία και μικρή επιχείρηση είναι απλώς «μια κουβέντα», όχι «ευκαιρία», γιατί η παροχή «καλού σέρβις» και η «φιλική σχέση με τον πελάτη» είναι το ακαταμάχητο πλεονέκτημά της. «Μην ξεχνάτε ότι το κύρος της τοπικής επιχείρησης, που ασφαλώς συναρτάται και με το σέρβις που παρέχει, λογαριάζεται κατά 90% από την πελατεία», επισημαίνει ο κ. Χρήστος Αγγέλης, αντιπρόεδρος της ομώνυμης αρτινής ΑΕ σούπερ μάρκετ, με 9 καταστήματα.

Άλλωστε, η γενικότερη εμπειρία του ρεπορτάζ δείχνει ότι η κατάσταση αποδιοργάνωσης, που παρουσιάζουν σήμερα, τουλάχιστον ορισμένα, καταστήματα κάποιων εκ των «μεγάλων» του κλαδικού ανταγωνισμού, συνεπεία του ξεγυμνώματός τους από το προσωπικό χάριν οικονομίας, σχολιάζεται ως παράδειγμα προς αποφυγή.


Η ώρα του research
«Σχετικά με τις προσπάθειες συγκράτησης των πωλήσεων, κι εμείς κι η βιομηχανία εξαντλήσαμε το οπλοστάσιό μας: Οι τιμές έπεσαν κι οι προσφορές άπλωσαν τόσο, ώστε απειλούν τον τζίρο. Επομένως, μόνο το "ζωντάνεμα" της ζήτησης μπορεί να δημιουργήσει προϋποθέσεις ελέγχου του λειτουργικού κόστους», διαπιστώνει ο κ. Καρακίτσος, προσθέτοντας: «Όσο αυτό δεν συμβαίνει, πολλές μεσαίες επιχειρήσεις που εμφανίζουν σημαντικό πρόβλημα ρευστότητας κλυδωνίζονται -κυρίως όσες, λόγω επενδύσεων στο πρόσφατο παρελθόν, δημιούργησαν υψηλές υποχρεώσεις- έστω κι αν ακόμα δεν βρίσκονται στο "κόκκινο"...».

Τι θα συμβεί, όμως, αύριο; Όντως, το πρόβλημα είναι ότι ουδείς μπορεί να εικάσει ποιο θα είναι το βάθος της καμπύλης όσον αφορά στην κάμψη της ζήτησης και των πωλήσεων, ώστε να επιχειρήσει με βάση αυτό «ένα είδος research των λειτουργιών του, στην κατεύθυνση του ελέγχου του κόστους», όπως λέει ο κ. Καρακίτσος. Το παράδοξο είναι ότι, ενώ είναι φανερό πως όσο η ζήτηση πτωχεύει τόσο τα δημόσια οικονομικά θα αποκλίνουν από τους στόχους του μνημονίου, στο εξωτερικό μας χτυπούν την πλάτη και μας λένε «πάτε καλά».

«Ποιο σχολείο τελείωσαν οι τεχνοκράτες της ΕΕ και του ΔΝΤ και δεν βλέπουν τον κίνδυνο από το βάθεμα της ύφεσης;», διερωτάται εύλογα ο συνομιλητής μας. Και συμπεραίνει ότι «δεν φτάνει να συγκρίνεσαι με τους ανταγωνιστές, να λες "έχω μείωση τζίρου 1%-2% όταν οι άλλοι έχουν 3%-4%, άρα πάω καλά". Τίποτα δεν παρέχει μακροπρόθεσμα ασφάλεια όταν το γενικό οικονομικό περιβάλλον, σε συνδυασμό με το άθλιο ψυχολογικό κλίμα, δεν δίνουν καμμία εγγύηση ότι "επιτέλους, είδαμε τα χειρότερα", οπότε μπορούμε να υπολογίζουμε σε ένα research!...».

Μικρόψυχη η αγορά!
Η πτώχευση της Ατλάντικ έγινε δεκτή από τους περισσότερους μικρομεσαίους με θλίψη μεν, αλλά ως επίλογος ενός «χρονικού προαναγγελθέντος θανάτου». «Η οικονομική κρίση μάλλον επιτάχυνε την πτώχευση παρά ώθησε σε αυτήν», είναι η κοινή πεποίθηση. Η ασυμμετρία μεταξύ ταχύρρυθμης ανάπτυξης και καθυστερήσεων οργάνωσης της αλυσίδας, που την οδήγησε σε μια αλληλουχία ζημιών, δίνει αφορμές για εκ του ασφαλούς στοχασμούς, παραδειγματισμό και έκφραση συμπάθειας.

Όμως, εκείθεν της πτωχευτικής εμπειρίας της Ατλάντικ καραδοκεί ο φόβος ότι «προκειμένου οι προμηθευτές να εξισορροπούν τις απώλειές τους από τις πτωχεύσεις των λιανεμπόρων, θα πιέζουν για την απόσπαση οικονομικού αντίβαρου κυρίως τους πιο αδύναμους, από άποψη πυγμής, πελάτες τους, δηλαδή τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις», λέει ο κ. Χρήστος Μπαλαμπάνης, μέλος της διοίκησης και υπεύθυνος εμπορικής πολιτικής του ομίλου Mesis Ελλάς ΑΕ. Επισημαίνει, πάντως, ότι «η περίπτωση της Ατλάντικ δημιούργησε θόρυβο επειδή πρόκειται για ένα από τα τρανταχτά ονόματα της αγοράς. Ωστόσο, τις επιπτώσεις από τα "κανόνια" στη λιανική θα τις κάνουν οξύτερες οι, πιθανώς, συν τω χρόνω κλιμακούμενες πτωχεύσεις ενός απροσδιόριστου, ακόμα σήμερα, αριθμού μεσαίων και μικρών επιχειρήσεων, που δεν φαίνεται ακόμα ότι κινδυνεύουν...».

«Ήδη μόνο η φήμη περί μειωμένης αντοχής ενός μικρομεσαίου γίνεται λόγος σήμερα να του σταματήσουν οι προμηθευτές την πίστωση», παρατηρεί ο κ. Μπαλάσκας, συμπληρώνοντας: «Αν, μάλιστα, έχει την ατυχία να μην προλάβει την κάλυψη μιας επιταγής του, αρκεί αυτό για να του τραβήξουν το χαλί κάτω από τα πόδια! Η αγορά στις μέρες μας έχει γίνει μικρόψυχη. Σε "αδειάζει" για μερικά χιλιάρικα, έστω κι αν ως χτες έβγαλε από εσένα εκατομμύρια...».

Ασυμμετρία εμπειριών
«Έχουμε, φοβάμαι, να δούμε πολλά», συμφωνεί ο κ. Αγγέλης, ο οποίος την επόμενη ημέρα της συζήτησής μας, επρόκειτο να εγκαινιάσει το 9ο κατάστημα της εταιρείας του, στην Άρτα. Όπως εξηγεί, «η επέκταση για εμάς είναι ευκαιρία», αλλά όπως διευκρινίζει, «μόνο εντός των ορίων του νομού, όπου το κύρος της φίρμας αναγνωρίζεται άμεσα από την πελατεία» – η αλυσίδα, σημειώνουμε, προ τριετίας εγκαινίασε το μοναδικό κατάστημά της εκτός νομού (στη γειτονική Θεσπρωτία). Στις ευκαιρίες επέκτασης ο συνομιλητής μας περιλαμβάνει και την εξαγορά ενός καταστήματος, του τοπικού Ατλάντικ, που βρίσκεται σε επίζηλη θέση της αρτινής αγοράς.

Ωστόσο, «ακόμα δεν έχουμε ξεκάθαρες απαντήσεις από την πλευρά της Ατλάντικ», ομολογεί, γνωρίζοντας ότι αντίστοιχο ενδιαφέρον εκδηλώνουν και οι "λοιποί" εταίροι στον τοπικό ανταγωνισμό, αθηναϊκές και γηγενείς αλυσίδες.

Αυτά συμβαίνουν στην Άρτα, την πόλη με τον μεγαλύτερο αριθμό σούπερ μάρκετ, αναλογικά με τον πληθυσμό της, σε όλη τη χώρα. «Για την "πίτα" της αρτινής αγοράς γίνεται σφαγή. Η επανάπαυση ή η αναμονή να περάσει η μπόρα της κρίσης οδηγούν σε αδιέξοδο. Η ευκαιρία έγκειται στο να πιάσουμε τώρα περισσότερα μικρά σημεία πώλησης μέσα στις γειτονιές της πόλης, ώστε να γλιτώσουμε τη σφαγή», λέει ο κ. Αγγέλης. Άλλωστε, μόλις τρεις ημέρες πριν τη συζήτησή μας, ένα νέο Carrefour-Μαρινόπουλος στην Άρτα άρχισε να πλαγιοκοπεί τον τζίρο ενός από τα κεντρικά καταστήματα της Αγγέλης, με άμεση επίπτωση μια ημερήσια κάμψη των πωλήσεών του κατά 8%-10%...

Η λακωνική αλυσίδα Αφοί Καραγιάννη ΑΕ τις ίδιες ημέρες υπέγραψε την εξαγορά του Ατλάντικ στην είσοδο του Γυθείου, μιας μονάδας 900 τμ που τη διεκδίκησαν κι άλλοι λιανέμποροι, Αθηναίοι και Πελοποννήσιοι. Μετά από την εξαγορά, το δυναμικό της Αφοί Καραγιάννη μόνο στο Γύθειο αριθμεί 4 σούπερ μάρκετ κι ένα C&C. Επίσης, το τελευταίο διάστημα προσέθεσε στο δυναμικό της άλλα δύο νέα καταστήματα, φτάνοντας συνολικά τις μονάδες της στις 16.

«Δεν ήταν στις προθέσεις μας η επέκταση με νέα μαγαζιά. Όταν το 2003 ανοίξαμε το 13ο της αλυσίδας, στείλαμε το μήνυμα στους μικρούς επαγγελματίες της περιοχής ότι δεν είχαμε σκοπό να μαζέψουμε όλο τον τζίρο της τοπικής αγοράς, γιατί το ζητούμενο για εμάς δεν είναι η καταστροφή των μικρών επιχειρηματιών, αλλά η υπεράσπιση της κοινωνικής αρμονίας», λέει ο κ. Γιάννης Καραγιάννης, αντιπρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της λακωνικής αλυσίδας.

«Αυτό ερμηνεύτηκε, ίσως, ως αδυναμία μας, οπότε ξεφύτρωσε προ ημερών ένα Carrefour-Μαρινόπουλος στη Σκάλα», συνεχίζει, «πράγμα που μας εξώθησε στην εκ νέου επέκταση, προκειμένου να διατηρήσουμε το μερίδιο αγοράς μας, προλαμβάνοντας πιθανές απώλειες τζίρου».

Ο κ. Καραγιάννης θεωρεί την επεκτατική πρωτοβουλία της Carrefour-Μαρινόπουλος στην περιοχή του εσφαλμένη, καθώς «το πολύ-πολύ η αγορά της Σπάρτης μπορεί να σηκώσει μια μονάδα τέτοιας δυναμικής...».

Όπως λέει, ο τελευταίος που θα υπέκυπτε στην πίεση του ανταγωνισμού στην περιοχή είναι η εταιρεία του, αφού και την τεχνογνωσία της διείσδυσης, με μικρά σημεία πώλησης, σε αστικές γειτονιές και χωριά διαθέτει και το πλεονέκτημα της υψηλής πιστότητας πελατών, λόγω εντοπιότητας και ισχυρών κοινωνικών δεσμών, έχει περισσότερο από τον οποιονδήποτε. «Κι άλλοι επενδυτές δοκίμασαν να "μαζέψουν" τον τζίρο της Σκάλας, αλλά ο τζίρος απλώς μοιράστηκε μεταξύ όλων των καταστημάτων, διαψεύδοντας τις φιλοδοξίες κυριαρχίας», τονίζει ο κ. Καραγιάννης.

Από αυτήν την άποψη είναι κατανοητός ο λόγος που στην τοπική αλυσίδα, «ενώ διαπιστώνουμε μια κάμψη του τζίρου μας, πελάτες δεν έχουμε χάσει. Μάλιστα, υπολογίζουμε ότι έχουμε ανανέωση πελατείας, δηλαδή νέους πελάτες, κατά 2%-3%!», σχολιάζει ο κ. Καρακίτσος.

Συνένωση δυνάμεων
Ωστόσο, ο κανόνας είναι ότι «οι περιχαρακώσεις των τοπικών αλυσίδων στον γεωγραφικό τους χώρο δεν αποτελεί πλέον πανάκεια για τη σωτηρία τους. Ήδη η Lidl, που ξέρει πια πολύ καλά την ελληνική αγορά, απλώνεται ακόμα και σε περιοχές απόρθητες από τους ανταγωνιστές εθνικής εμβέλειας, όπως η Αίγινα», επισημαίνει ο κ. Μπαλαμπάνης, θεωρώντας βέβαιο ότι οι επιπτώσεις της ύφεσης θα προάγουν τα επιχειρηματικά σχήματα, τα οποία, έχοντας σύγχρονη οργάνωση και διεθνή κάλυψη ως προς τις συμφωνίες με τους προμηθευτές, επενδυτική ελαστικότητα και στρατηγική επέκτασης των δικτύων τους, θα επιταχύνουν την πορεία εξουθένωσης των ανταγωνιστών τους.

Τέτοια ικανότητα την έχουν ασφαλώς οι πολυεθνικές εταιρείες, αλλά κατά την άποψη του συνομιλητή μας δυνητικά μπορεί, ακόμα και τώρα, να την αποκτήσουν οι μικρομεσαίοι, όπως και οι μεγάλες ελληνικών συμφερόντων αλυσίδες, εφόσον συνενώσουν το δυναμικό τους σε δυο-τρεις γιγαντιαίους ομίλους αγορών (πχ σε έναν για τις μικρές επιχειρήσεις, έναν για τις μεσαίες κι έναν για τις μεγάλες), συνδεδεμένους με διεθνή διαπραγματευτικά κέντρα αγορών.

Τουλάχιστον ως προς την απαιτούμενη δεκτικότητα και κουλτούρα των ελλήνων λιανεμπόρων, πάντως, ο κ. Μπαλαμπάνης είναι επιφυλακτικός, καθώς «ενώ οι μικρομεσαίοι ζορίζονται όσο ποτέ, γενικά μιλώντας, δεν ρισκάρουν προς όφελος της αλλαγής, μη υπερβαίνοντας το παραδοσιακό και αναχρονιστικό πια πλαίσιο κάλυψής τους από τους ομίλους αγορών. Κι αυτό είναι κάτι που τους διακρίνει όχι τώρα, αλλά τα τελευταία τριάντα χρόνια, δημιουργώντας πολύ σοβαρή ανησυχία για το μέλλον τους. Το δείχνει, άλλωστε, η εμμονή τους αποκλειστικά στο ζήτημα των "παροχών", λες και πρόκειται για το αντίδοτο πάσης νόσου...».

Όταν διαβάζονται αυτές οι σελίδες θα υπάρχει, ίσως, μια καθαρότερη εικόνα, σχετικά με την κατάληξη του εγχειρήματος αρκετών μεσαίων επιχειρήσεων και ομιλικών σχημάτων του κλάδου (μεταξύ των οποίων της Κρόνος και της Mesis εκ των συνομιλητών μας) να ενταχθούν στο «κλειστό κλαμπ αγορών» του βελγικού ομίλου Copernic (με πανευρωπαϊκό ετήσιο τζίρο 130 δισ. ευρώ), μέσω της συστέγασής τους στην ιταλική Conard – τον «ιταλικό βραχίονα» της Copernic, που ελέγχει περίπου το 17%-18% του τζίρου της ιταλικής αγοράς.

PL: Ανάχωμα και για τους μικρομεσαίους
Όλοι συμφωνούν ότι η ανάπτυξη της αγοράς των PL προϊόντων στη χώρα μας την τελευταία διετία προσέφερε ένα υπολογίσιμο ανάχωμα αντίστασης στη μικρομεσαία επιχείρηση. «Κάπως έτσι, άλλώστε, έσπασε σε μεγάλο βαθμό το μονοπώλιο των discounters», λέει ο κ. Φ. Καρακίτσος (Κρόνος ΑΕΒΕ), προσθέτοντας:

«Κυρίως, όμως, μέσω της ανάπτυξης της αγοράς των PL, η επώνυμη βιομηχανία, συνειδητοποιώντας τον κίνδυνο για τα μακροπρόθεσμα συμφέροντά της, έριξε τις τιμές της, τόσο μάλιστα, ώστε πλέον προκαλεί τον πελάτη, καθώς οι κανονικές τιμές πολλών προϊόντων τώρα κυμαίνονται χαμηλότερα από τις προσφορές τους προ διετίας. Φυσικά, ο πρώτος στόχος των προμηθευτών υπό τις παρούσες συνθήκες είναι η συγκράτηση των μεριδίων τους, αλλά σημασία έχει ότι τελικά η ύφεση δεν "έβαλε βούτυρο στο ψωμί των discounters". Το γεγονός ότι "δεν της βγήκε" της Aldi δεν οφείλεται μόνο στην αρνητική γι’ αυτή συγκυρία της κρίσης και στην υπεροχή της Lidl, αλλά και στο ότι οι πλείστες κλασικές αλυσίδες σούπερ μάρκετ, μικρομεσαίες και μεγάλες, έχουν εξίσου καλά PL και αντίστοιχες τιμές με των Lidl».

Στην ουσία το μονοπώλιο της Lidl, όπως δείχνουν οι διαδοχικές παραιτήσεις υπέρ των Plus και Aldi, αλλά και η άδοξη κατάληξη της Dia, αμφισβητείται βάσιμα μόνο από τη «soft discount στροφή» του κλασικού σούπερ μάρκετ, όπως εκφράζεται στη διαχείριση και προώθηση των PL προϊόντων, αλλά πάντα σε συνδυασμό, πρώτον, με την ελληνική ιδιοτυπία της εμμονής στα «επώνυμα» ακόμα και σε χαλεπούς καιρούς και, δεύτερον, με το μικρό μέγεθος της εθνικής αγοράς, που δεν σηκώνει πολλούς «ειδικούς» ανά κλάδο.

Έτσι έχοντας τα πράγματα, «τα Dia τα τελευταία χρόνια, όντας σε ύφεση απόδοσης, δεν απείλησαν σημαντικά το κλασικό σούπερ μάρκετ. Τώρα, όμως, με το "γύρισμά" τους σε Carrefour-Μαρινόπουλος η "πίτα" της αγοράς νιώθουμε ότι άρχισε να μοιράζεται πάλι σε περισσότερα κομμάτια», αποφαίνεται ο κ. Χρ. Αγγέλης (Αγγέλης ΑΕ).

Case Study τοπικού πατριωτισμού: Το «we win» της Αφοί Καραγιάννη ΑΕ
Η αλυσίδα Αφοί Καραγιάννη, τις επόμενες ημέρες των εγκαινίων της Carrefour-Μαρινόπουλος στη Σκάλα Λακωνίας, απηύθυνε στους Λάκωνες λιανέμπορους όλων των κλάδων, μέσω του διαδικτύου (www.wewin.com.gr), πρόταση συνασπισμού, στη βάση ενός κοινού προγράμματος μάρκετινγκ, με σκοπό την αντίστασή τους σε όσους ανταγωνιστές τους επιχειρούν οικονομική διείσδυση στο νομό, Έλληνες και ξένους. «Ο στόχος μας είναι να αποτρέψουμε τη φυγή του πλούτου της Λακωνίας προς όφελος επιχειρήσεων ξένων με τον τόπο μας, συνεπώς αποβλέπουμε στην επανεπένδυση αυτού του πλούτου στην ανάπτυξη της περιοχής μας», εξηγεί ο κ. Γιάννης Καραγιάννης, αντιπρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της λακωνικής αλυσίδας.

Πρόκειται για μια πρωτοφανή διεθνώς ιδέα μάρκετινγκ, κατοχυρωμένη με συμβολαιογραφική πράξη για την ευρωπαϊκή επικράτεια, η εφαρμογή της οποίας δημιουργεί ουσιαστικά ένα «ηλεκτρονικό εμπορικό κέντρο». Σε αυτό, οι συμμετέχοντας -Λάκωνες λιανέμποροι, ανταγωνιστές ή μη μεταξύ τους-, ακολουθώντας ένα κοινό πρότυπο σύστημα προγράμματος πιστότητας πελατών (αντίστοιχο εκείνου της Αφοί Καραγιάννη), θα δίνουν «πόντους» και «δωροεπιταγές» στους πελάτες τους, οι οποίοι με τη σειρά τους θα μπορούν να τα εξαργυρώσουν σε οποιοδήποτε κατάστημα του «ηλεκτρονικού εμπορικού κέντρου» (λχ η δωροεπιταγή του σούπερ μάρκετ μπορεί να εξαργυρώνεται από ένα κατάστημα λευκών ειδών ή υποδημάτων κοκ και το αντίστροφο).

Όπως λέει ο κ. Καραγιάννης, «με την υλοποίηση αυτής της ιδέας, που είναι ακόμα στα σπάργανα, μπορούμε μέσω της επιχειρηματικής αλληλεγγύης των τοπικών επιχειρήσεων ανά νομό, να σταματήσουμε το οικονομικό ξεζούμισμα της πατρίδας μας, που γίνεται προς όφελος κυρίως των πολυεθνικών. Είναι απλό: τα χρήματα που δανείζεται η χώρα από το εξωτερικό, σήμερα καταλήγουν πολλαπλάσια στα χέρια των κέντρων της διεθνούς αγοράς. Διότι, πρώτον, όταν τα δανικά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο πέφτουν στην εγχώρια κατανάλωση, οι περισσότεροι Έλληνες "τα ακουμπούν" στις πολυεθνικές, οπότε φεύγουν από τη χώρα μέσω της πολυεθνικής επιχειρηματικής δραστηριότητας. Δεύτερον, την ίδια στιγμή το κράτος τα αποπληρώνει στους δανειστές του και, τρίτον, αυτό γίνεται με υπέρογκο δανειακό κόστος. Ε, λοιπόν, αυτός ο φαύλος κύκλος "εξανεμίσματος" του εγχώριου πλούτου επιδιώκουμε να δείξουμε ότι μπορεί να σπάσει!».

Όπως μας ενημέρωσε ο συνομιλητής μας, η ιδέα του ήδη έχει αρχίσει να γίνεται ευρύτερα αντικείμενο ζύμωσης στην τοπική κοινωνία. Σε πολλές περιπτώσεις επιχειρηματίες και μη τη δέχονται με ενθουσιασμό και προσδοκία...

Πρόσβαση στην ουτοπία
Φυσικά, η «πολιτική» βάση του σκεπτικού αυτής της ιδέας δεν μπορεί να έχει αξιώσεις καθολικότητας, αφού το σκοπούμενό της το ακυρώνει κατά το μείζον μέρος του και μόνο το γεγονός ότι η πλειονότητα των εμπορευμάτων του οποιουδήποτε λιανεμπορικού ραφιού... δεν είναι ελληνικά. Ενδεχομένως, εξυπονοείται ότι η ευρύτερη αποδοχή και υλοποίηση αυτής της ιδέας δημιουργεί μακροπρόθεσμα τις προοπτικές για το ζωντάνεμα και της ελληνικής παραγωγής σε τοπικό επίπεδο. Αλλά ως συνήθως η ζωή προδίδει την ουτοπική σκέψη... Ωστόσο, η ιδέα, τουλάχιστον από την άποψη του μάρκετινγκ, είναι όντως παραγωγικότατη και μένει να δοκιμαστεί στις πάμπολλες παραμέτρους εφαρμογών, που μπορεί να εμπνεύσει η αρχική εφαρμογή της.

Αλλά το ενδιαφέρον στην περίπτωση της Αφοί Καραγιάννη είναι ότι έχει συνδέσει το κύρος της με την παροχή στους Λάκωνες αγροτικών προϊόντων «ασυναγώνιστης ποιότητας και τιμών», λέει ο κ. Καραγιάννης, και δη με τη σφραγίδα εγγυήσεων της καθετοποιημένης παραγωγής από την ίδια! Πράγματι, από το 1998 η εταιρεία επεκτάθηκε στην κτηνοτροφική παραγωγή και στην παραγωγή ζωοτροφών για την ικανοποίηση των αναγκών της εκτροφής, με σκοπό την αποκλειστική διάθεση των προϊόντων της, δηλαδή του κρέατος, στα καταστήματα του δικτύου της!

Σήμερα η εταιρεία διαθέτει δύο στάβλους, δυναμικού 250 μοσχαριών κρεοπαραγωγής. Προ διετίας επεκτάθηκε και στη συστηματική καλλιέργεια πλήρους ποικιλίας κηπευτικών, σε 250 στρέμματα ιδιόκτητης έκτασης, τα οποία διαθέτει επίσης αποκλειστικά μέσω του δικτύου της! Σημειωτέον ότι, πρώτον, τη σχετική εμπειρία την άντλησε από την εδώ και δεκαετίες αντίστοιχη δραστηριότητά της στον τομέα της καθετοποιημένης παραγωγής επώνυμου ελαιολάδου και πορτοκαλιών και, δεύτερον, σήμερα επεκτείνεται και στον τομέα των φωτοβολταϊκών συστημάτων!

Είναι τυχαίο ότι οι ιδιοκτήτες της Αφοί Καραγιάννη, έχοντας επιτυχώς την εμπειρία της πρόσβασης στο ιδεώδες, εμπνεύστηκαν το «we win»; Δεν νομίζω!...

σελφ σερβις (T. 398)
« 1 2 3 4 ... 5 »
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Δείτε ακόμη...

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σήμερα

Αυτοί που διάβασαν αυτό διάβασαν επίσης

Τα πιο δημοφιλή Topics

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σε αυτήν την ενότητα

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σε άλλες ενότητες

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Συνεντεύξεις / Πρόσωπα

 
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Topics

Αγορά

Τεχνολογία

Τρόφιμα/Ποτά

Ενέργεια/Περιβάλλον

Μεταφορές/Logistics

Εκπαίδευση

Υγεία/Ομορφιά

Ευρωπαϊκή Ένωση

©2018 Boussias Communications, all rights reserved. Κλεισθένους 338, 153 44 Γέρακας, info@boussias.com, Τ:210 6617777, F:210 6617778

ATCOM PRODUCTION