σελφ σερβις - ΜΥΣΥΦΑ-ΓΕΔΙΦΑ: Εποπτεύοντας ένα παζλ εκκρεμοτήτων

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Λιανεμπόριο

ΜΥΣΥΦΑ-ΓΕΔΙΦΑ: Εποπτεύοντας ένα παζλ εκκρεμοτήτων

31 Ιανουαρίου 2017 | 09:36 Γράφει ο Νικόλας   Παπαδημητρίου Topics: Αγορά,Νομοθεσία

Το χρονικό του ανοίγματος της διανομής των ΜΥΣΥΦΑ στην Ελλάδα είναι στην κυριολεξία ένα παζλ εκκρεμοτήτων, όπου κάθε εκκρεμότητα κρύβει ή φανερώνει μια σκοπιμότητα (η κατηγορία των ΓΕΔΙΦΑ είναι απλώς ένα νέο κομματάκι αυτού του παζλ). Συνεπώς η εξέταση των σκοπών και των συσχετισμών ισχύος μεταξύ σκοπούντων είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος να διαγνωσθεί το στρατηγικό περιεχόμενο, δηλαδή η πραγματική εικόνα της εν λόγω αγοράς, στην οποία τα σούπερ μάρκετ προσβλέπουν ν’ αποκτήσουν μόνιμη παρουσία. Ας το επιχειρήσουμε...

Λίγες μέρες πριν τις γιορτές ο πρόεδρος του Πανελλήνιου Φαρμακευτικού Συλλόγου, κ. Κώστας Λουράντος, άστραψε και βρόντηξε. Η απελευθέρωση των τιμών των Μη Υποχρεωτικώς Συνταγογραφούμενων Φαρμάκων (ΜΥΣΥΦΑ) από 1ης Ιανουαρίου, είπε, οδηγώντας σε ανατιμήσεις στα φαρμακεία, θα τα φέρει στο ράφι των σούπερ μάρκετ. «Και ενώ, τότε, θα δημιουργείται η εντύπωση στο κοινό ότι τα σούπερ μάρκετ μειώνουν τις τιμές, οι οποίες στο μεταξύ θα έχουν φτάσει στα ύψη, κανείς δεν θα θυμάται πια ποιες ήταν στα φαρμακεία πριν την απελευθέρωσή τους», προειδοποίησε μεταξύ άλλων...

Το «γιατί» του ανοίγματος της διανομής: ένα ερμηνευτικό σχήμα
Το καταρχήν ερώτημα είναι τι σκοπούς υπηρετεί το «άνοιγμα» του επαγγέλματος του φαρμακοποιού ή αλλιώς η «απελευθέρωση» της αγοράς γενικά του φαρμάκου ως διεθνής τάση και πρακτική. Μια εύλογη υπόθεση είναι ότι τα συγκεντροποιημένα δίκτυα διανομής υψηλού βαθμού οργάνωσης εξασφαλίζουν στη διεθνή φαρμακοβιομηχανία αποτελεσματικό έλεγχο της ζήτησης και καλύτερο κέρδος συνδυαστικά προς την επέκταση της άρσης των κρατικών ρυθμίσεων στον τομέα της Υγείας, που ποθεί διακαώς η φαρμακοβιομηχανία. Στο πλαίσιο αυτό, εξηγείται το γιατί, προπάντων από τη δεκαετία του ’90, η ανάπτυξη τέτοιων δικτύων –ανεξαρτήτως του αν πρόκειται κυρίως για αλυσίδες φαρμακείων ή για τμήματα πωλήσεων φαρμάκων ενταγμένα σε υπεραγορές–, επιταχυνόμενη, αντικαθιστά βαθμηδόν παντού στις ώριμες δυτικές οικονομίες τις κατακερματισμένες δομές διάθεσης του φαρμάκου, που βασίζονται στη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα και την παραδοσιακού χαρακτήρα συνεταιριστική επαγγελματική δραστηριότητα.

Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τούτο προφανώς δεν αποτελεί «φυσικό» γεγονός της οικονομικής ζωής, αλλά κεντρική στρατηγική επιλογή του πολιτικοοικονομικού συστήματος και των μηχανισμών του (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, ΟΟΣΑ) όχι μόνο για την αγορά του φαρμάκου, αλλά για όλες τις αγορές προϊόντων και υπηρεσιών στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Με τους κανόνες τους, λοιπόν, οφείλει να συμμορφώνεται το εκάστοτε εθνικό θεσμικό πλαίσιο (λειτουργίας της διανομής του φαρμάκου στην περίπτωσή μας), δηλαδή να «μεταρρυθμίζεται», ώστε να διευκολύνει το καταλληλότερο από άποψη επιχειρηματικής συγκεντροποίησης και οργάνωσης δίκτυο διανομής, να παίξει έναν προκαθορισμένο ρόλο. Κατ’ αυτόν τον τρόπο απελευθερώνεται στη χώρα μας η διανομή του φαρμάκου, με πρώτο βήμα την άδεια ένταξης ενός υποσυνόλου των ΜΥΣΥΦΑ, ήτοι των Γενικής Διάθεσης Φαρμάκων ή ΓΕΔΙΦΑ στα ράφια των σούπερ μάρκετ, επειδή μάλλον ο βαθμός συγκέντρωσης του συγκεκριμένου κλάδου είναι κατά πολύ υψηλότερος από του κλάδου των φαρμακοποιών.

Υποθετικά μιλώντας πάντα, στην προέκταση της ίδιας λογικής, αν τα σούπερ μάρκετ δώσουν εν ευθέτω χρόνω τα εχέγγυα μιας ολοκληρωμένης διαχείρισης της διανομής του φαρμάκου, ίσως (και γιατί όχι;) διεκδικήσουν και την αγορά του συνταγογραφημένου φαρμάκου. Το κίνητρο είναι, άλλωστε, τεράστιο, όσο δηλαδή κι ο τζίρος του φαρμάκου. Η δε θεσμική ρύθμιση, οψέποτε το πτυχίο του φαρμακοποιού θα ανακλά μόνο για τους λίγους το όνειρο του μεσαίου ή μικρού επιχειρηματία, δείχνοντας στη μεγάλη πλειονότητα των φαρμακοποιών τον δρόμο της ειδικευμένης μισθωτής εργασίας, θα βρει τον τρόπο εφαρμογής της ακόμα και με το στανιό –κατά το πρότυπο λχ της μνημονιακής υποχρέωσης, όπως συμβαίνει σήμερα.

Η θολή και αντιφατική πραγματικότητα
Στο προαναφερόμενο ερμηνευτικό σχήμα υπάρχει, όμως, μια καθαρότητα σκοπουμένων εντελώς ξένη προς τη θολή και αντιφατική πραγματικότητα της ελληνικής αγοράς, όπου:

α) γενικά η φαρμακοβιομηχανία επιλέγει, αν όχι ανεπιφύλακτα τα φαρμακεία ως στρατηγικό της εταίρο στη διανομή, τουλάχιστον αποφεύγει να τους εναντιώνεται.

β) Τα σούπερ μάρκετ εγκαλούν την κυβέρνηση για καθυστερήσεις και προσκόμματα στο «άνοιγμα» της διανομής των ΓΕΔΙΦΑ, τους φαρμακοποιούς (με τον αρνητικά φορτισμένο όρο «συντεχνία») για διάθεση χειραγώγησης του δικαιώματος του καταναλωτή στον πλουραλισμό των επιλογών αγοράς και τη φαρμακοβιομηχανία για ψυχρότητα ανταπόκρισης στη δική τους βούληση να επωφεληθούν.

γ) Οι φαρμακοποιοί, έχοντας χάσει τα προηγούμενα χρόνια, στο πλαίσιο της ικανοποίησης μνημονιακών προαπαιτούμενων, το αποκλειστικό δικαίωμα σύνδεσης του επιχειρηματικού αντικειμένου του φαρμακείου με την επιστημονική ιδιότητα του φαρμακοποιού και την εμπορία πολλών ακριβών φαρμάκων που υπήχθησαν στον ΕΟΠΥΥ, κι έχοντας υποστεί τη μείωση των τιμών των φαρμάκων, όπως και των περιθωρίων κέρδους τους σε αυτά, αναγνωρίζουν στο σούπερ μάρκετ τον ολετήρα της επαγγελματικής τους αυτονομίας, τον αίτιο της κοινωνικής τους υποβάθμισης.

δ) Η κυβέρνηση, αξιοποιώντας τις τρόπον τινά αδράνειες μεταξύ των αντιτιθέμενων επιχειρηματικών και κοινωνικοπολιτικών συμφερόντων, επινόησε μια κάποια σολομώντεια λύση μετριασμού των τριβών εις βάρος της: Είναι τυπικά συνεπής έναντι του «κουαρτέτου» με την υποχρέωση της απελευθέρωσης τόσο των τιμών στα ΜΥΣΥΦΑ όσο και της διανομής ενός υποσυνόλου τους, των ΓΕΔΙΦΑ, που μπαίνουν υπό προϋποθέσεις στα σούπερ μάρκετ. Αυτές οι «προϋποθέσεις» έγκεινται στη μεταβίβαση της σχετικής ευθύνης στις φαρμακοβιομηχανίες, καθώς τούτες καλούνται να επενδύσουν, αν φυσικά τους συμφέρει και τους ενδιαφέρει, στη μεταποίηση επί της ουσίας των ΓΕΔΙΦΑ τους (δοσολογία και συσκευασία), προκειμένου να είναι κατά τον νόμο δυνατόν να τα εμπορευτούν τα σούπερ μάρκετ. Έστω κι αν ο νόμος αυτός είναι «τραβηγμένος από τα μαλλιά» (περίπου προστατεύει τον καταναλωτή να μην... αυτοκτονήσει με Depon ψωνισμένα στο σούπερ μάρκετ!), μεριμνά οι φαρμακοποιοί να πέσουν στα μαλακά. Διότι, ακόμα και στην περίπτωση που οι φαρμακοβιομηχανίες ανταποκριθούν επενδυτικά για να βάλουν τα ΓΕΔΙΦΑ τους στα σούπερ μάρκετ, οι σχετικές εγκρίσεις του υποστελεχωμένου πλέον ΕΟΦ καθυστερούν τόσο, ώστε «ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι». Όσο για τις επιχειρήσεις σούπερ μάρκετ, ας πείσουν αυτές τους φαρμακοβιομήχανους να τις «αγαπήσουν» και να τις εμπιστευτούν ως συνεργάτες...

Λίγες μέρες πριν τις γιορτές ο πρόεδρος του Πανελλήνιου Φαρμακευτικού Συλλόγου, κ. Κώστας Λουράντος, άστραψε και βρόντηξε. Η απελευθέρωση των τιμών των Μη Υποχρεωτικώς Συνταγογραφούμενων Φαρμάκων (ΜΥΣΥΦΑ) από 1ης Ιανουαρίου, είπε, οδηγώντας σε ανατιμήσεις στα φαρμακεία, θα τα φέρει στο ράφι των σούπερ μάρκετ. «Και ενώ, τότε, θα δημιουργείται η εντύπωση στο κοινό ότι τα σούπερ μάρκετ μειώνουν τις τιμές, οι οποίες στο μεταξύ θα έχουν φτάσει στα ύψη, κανείς δεν θα θυμάται πια ποιες ήταν στα φαρμακεία πριν την απελευθέρωσή τους», προειδοποίησε μεταξύ άλλων...

Το «γιατί» του ανοίγματος της διανομής: ένα ερμηνευτικό σχήμα
Το καταρχήν ερώτημα είναι τι σκοπούς υπηρετεί το «άνοιγμα» του επαγγέλματος του φαρμακοποιού ή αλλιώς η «απελευθέρωση» της αγοράς γενικά του φαρμάκου ως διεθνής τάση και πρακτική. Μια εύλογη υπόθεση είναι ότι τα συγκεντροποιημένα δίκτυα διανομής υψηλού βαθμού οργάνωσης εξασφαλίζουν στη διεθνή φαρμακοβιομηχανία αποτελεσματικό έλεγχο της ζήτησης και καλύτερο κέρδος συνδυαστικά προς την επέκταση της άρσης των κρατικών ρυθμίσεων στον τομέα της Υγείας, που ποθεί διακαώς η φαρμακοβιομηχανία. Στο πλαίσιο αυτό, εξηγείται το γιατί, προπάντων από τη δεκαετία του ’90, η ανάπτυξη τέτοιων δικτύων –ανεξαρτήτως του αν πρόκειται κυρίως για αλυσίδες φαρμακείων ή για τμήματα πωλήσεων φαρμάκων ενταγμένα σε υπεραγορές–, επιταχυνόμενη, αντικαθιστά βαθμηδόν παντού στις ώριμες δυτικές οικονομίες τις κατακερματισμένες δομές διάθεσης του φαρμάκου, που βασίζονται στη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα και την παραδοσιακού χαρακτήρα συνεταιριστική επαγγελματική δραστηριότητα.

Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τούτο προφανώς δεν αποτελεί «φυσικό» γεγονός της οικονομικής ζωής, αλλά κεντρική στρατηγική επιλογή του πολιτικοοικονομικού συστήματος και των μηχανισμών του (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, ΟΟΣΑ) όχι μόνο για την αγορά του φαρμάκου, αλλά για όλες τις αγορές προϊόντων και υπηρεσιών στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Με τους κανόνες τους, λοιπόν, οφείλει να συμμορφώνεται το εκάστοτε εθνικό θεσμικό πλαίσιο (λειτουργίας της διανομής του φαρμάκου στην περίπτωσή μας), δηλαδή να «μεταρρυθμίζεται», ώστε να διευκολύνει το καταλληλότερο από άποψη επιχειρηματικής συγκεντροποίησης και οργάνωσης δίκτυο διανομής, να παίξει έναν προκαθορισμένο ρόλο. Κατ’ αυτόν τον τρόπο απελευθερώνεται στη χώρα μας η διανομή του φαρμάκου, με πρώτο βήμα την άδεια ένταξης ενός υποσυνόλου των ΜΥΣΥΦΑ, ήτοι των Γενικής Διάθεσης Φαρμάκων ή ΓΕΔΙΦΑ στα ράφια των σούπερ μάρκετ, επειδή μάλλον ο βαθμός συγκέντρωσης του συγκεκριμένου κλάδου είναι κατά πολύ υψηλότερος από του κλάδου των φαρμακοποιών.

Υποθετικά μιλώντας πάντα, στην προέκταση της ίδιας λογικής, αν τα σούπερ μάρκετ δώσουν εν ευθέτω χρόνω τα εχέγγυα μιας ολοκληρωμένης διαχείρισης της διανομής του φαρμάκου, ίσως (και γιατί όχι;) διεκδικήσουν και την αγορά του συνταγογραφημένου φαρμάκου. Το κίνητρο είναι, άλλωστε, τεράστιο, όσο δηλαδή κι ο τζίρος του φαρμάκου. Η δε θεσμική ρύθμιση, οψέποτε το πτυχίο του φαρμακοποιού θα ανακλά μόνο για τους λίγους το όνειρο του μεσαίου ή μικρού επιχειρηματία, δείχνοντας στη μεγάλη πλειονότητα των φαρμακοποιών τον δρόμο της ειδικευμένης μισθωτής εργασίας, θα βρει τον τρόπο εφαρμογής της ακόμα και με το στανιό –κατά το πρότυπο λχ της μνημονιακής υποχρέωσης, όπως συμβαίνει σήμερα.

Η θολή και αντιφατική πραγματικότητα
Στο προαναφερόμενο ερμηνευτικό σχήμα υπάρχει, όμως, μια καθαρότητα σκοπουμένων εντελώς ξένη προς τη θολή και αντιφατική πραγματικότητα της ελληνικής αγοράς, όπου:

α) γενικά η φαρμακοβιομηχανία επιλέγει, αν όχι ανεπιφύλακτα τα φαρμακεία ως στρατηγικό της εταίρο στη διανομή, τουλάχιστον αποφεύγει να τους εναντιώνεται.

β) Τα σούπερ μάρκετ εγκαλούν την κυβέρνηση για καθυστερήσεις και προσκόμματα στο «άνοιγμα» της διανομής των ΓΕΔΙΦΑ, τους φαρμακοποιούς (με τον αρνητικά φορτισμένο όρο «συντεχνία») για διάθεση χειραγώγησης του δικαιώματος του καταναλωτή στον πλουραλισμό των επιλογών αγοράς και τη φαρμακοβιομηχανία για ψυχρότητα ανταπόκρισης στη δική τους βούληση να επωφεληθούν.

γ) Οι φαρμακοποιοί, έχοντας χάσει τα προηγούμενα χρόνια, στο πλαίσιο της ικανοποίησης μνημονιακών προαπαιτούμενων, το αποκλειστικό δικαίωμα σύνδεσης του επιχειρηματικού αντικειμένου του φαρμακείου με την επιστημονική ιδιότητα του φαρμακοποιού και την εμπορία πολλών ακριβών φαρμάκων που υπήχθησαν στον ΕΟΠΥΥ, κι έχοντας υποστεί τη μείωση των τιμών των φαρμάκων, όπως και των περιθωρίων κέρδους τους σε αυτά, αναγνωρίζουν στο σούπερ μάρκετ τον ολετήρα της επαγγελματικής τους αυτονομίας, τον αίτιο της κοινωνικής τους υποβάθμισης.

δ) Η κυβέρνηση, αξιοποιώντας τις τρόπον τινά αδράνειες μεταξύ των αντιτιθέμενων επιχειρηματικών και κοινωνικοπολιτικών συμφερόντων, επινόησε μια κάποια σολομώντεια λύση μετριασμού των τριβών εις βάρος της: Είναι τυπικά συνεπής έναντι του «κουαρτέτου» με την υποχρέωση της απελευθέρωσης τόσο των τιμών στα ΜΥΣΥΦΑ όσο και της διανομής ενός υποσυνόλου τους, των ΓΕΔΙΦΑ, που μπαίνουν υπό προϋποθέσεις στα σούπερ μάρκετ. Αυτές οι «προϋποθέσεις» έγκεινται στη μεταβίβαση της σχετικής ευθύνης στις φαρμακοβιομηχανίες, καθώς τούτες καλούνται να επενδύσουν, αν φυσικά τους συμφέρει και τους ενδιαφέρει, στη μεταποίηση επί της ουσίας των ΓΕΔΙΦΑ τους (δοσολογία και συσκευασία), προκειμένου να είναι κατά τον νόμο δυνατόν να τα εμπορευτούν τα σούπερ μάρκετ. Έστω κι αν ο νόμος αυτός είναι «τραβηγμένος από τα μαλλιά» (περίπου προστατεύει τον καταναλωτή να μην... αυτοκτονήσει με Depon ψωνισμένα στο σούπερ μάρκετ!), μεριμνά οι φαρμακοποιοί να πέσουν στα μαλακά. Διότι, ακόμα και στην περίπτωση που οι φαρμακοβιομηχανίες ανταποκριθούν επενδυτικά για να βάλουν τα ΓΕΔΙΦΑ τους στα σούπερ μάρκετ, οι σχετικές εγκρίσεις του υποστελεχωμένου πλέον ΕΟΦ καθυστερούν τόσο, ώστε «ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι». Όσο για τις επιχειρήσεις σούπερ μάρκετ, ας πείσουν αυτές τους φαρμακοβιομήχανους να τις «αγαπήσουν» και να τις εμπιστευτούν ως συνεργάτες...


Σκοπούμενα και σκοπούντες σε παράταξη και αντιδιαστολή
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή, σκοπούς και σκοπούντες.

Οι φαρμακοβιομηχανίες γιατί, τάχα, παραμένουν ψυχρές στον «έρωτα» των σούπερ μάρκετ; Μια πρώτη εξήγηση, από αυτές που δηλώνονται ευθαρσώς, είναι ότι το μάρκετινγκ των προϊόντων τους τα προβάλει προνομιακά σαν φαρμακευτικά είδη (άλλο να σου δίνει το αναλγητικό ή το έμπλαστρο μετά συστάσεων και υποδείξεων ο επιστήμονας της λευκής ποδιάς κι άλλο να το παίρνεις μόνος σου από το ράφι δίπλα από τις οδοντόκρεμες, τα σαπούνια και τις πάνες). Μια άλλη εξήγηση, από τις off the record, είναι ότι κανείς δεν έχει διάθεση να μπει στα καλά του καθουμένου στην περιπέτεια των ετήσιων συμφωνιών και των παροχών με τα σούπερ μάρκετ (καλύτερα να σου βγει το μάτι...), όταν έχει ήδη μια στρωμένη δουλειά –κι όχι απλώς μια «εναλλακτική λύση»– με τις φαρμακαποθήκες και τα φαρμακεία. Το περίεργο είναι ότι τα σούπερ μάρκετ δείχνουν να μην καταλαβαίνουν γιατί, ενώ αξιώνουν να διαπρέψουν στο παιχνίδι τής εν λόγω αγοράς, οι υποτιθέμενοι συμπαίκτες τους δεν τους εμπιστεύονται καν θέση στον πάγκο! Το ενάντιο μάλιστα. Ήδη η εισαγωγή και εμπορία συμπληρωμάτων διατροφής εκ μέρους τουλάχιστον δύο αλυσίδων σούπερ μάρκετ έχει δημιουργήσει μάλλον σκεπτικισμό στη φαρμακοβιομηχανία. Διότι το να διαφημίζει φερ’ ειπείν το διατροφικό συμπλήρωμά της η τάδε εταιρεία φαρμάκων, ανοίγοντας την αγορά της κατηγορίας του και να επωφελείται από τον σχετικό επικοινωνιακό ντόρο εκ του πλαγίου ένα εισαγόμενο (κι ανταγωνιστικό προς το δικό της) του σούπερ μάρκετ, συνιστά πρόκληση, ενώ απέχει από το να εκληφθεί ως «πίεση», προκειμένου να βάλει η εν λόγω εταιρεία το προϊόν της στο ράφι του σούπερ μάρκετ και δη με τους όρους του!

Επειδή η φαρμακοβιομηχανία δεν επενδύει με ιδεολογικούς όρους, για να συμμερίζεται τη διανθισμένη με φιλελεύθερο οίστρο επιχειρηματολογία των μάνατζερ των σούπερ μάρκετ υπέρ του «ανοίγματος» της διανομής, αλλά με ωμό οικονομικό πραγματισμό, μάλλον θα περάσει κάμποσος καιρός για να βρουν οι δύο πλευρές μια καταρχήν γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ τους...

Για τους φαρμακοποιούς δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολύ περισσότερα. Όμως, μια-δυο επισημάνσεις τους είναι ουσιώδεις για τους μάνατζερ των σούπερ μάρκετ, οι οποίοι θα ’πρεπε να τους ακούν με λιγότερη έπαρση, καθώς άνευ μετριοπάθειας και σοβαρού επενδυτικού σχεδιασμού η είσοδός τους στον ανταγωνισμό της αγοράς του φαρμάκου κινδυνεύει ν’ αποδειχθεί άδωρος δωρεά. «Τι κι αν άρχισαν να μπαίνουν τα συμπληρώματα διατροφής στα σούπερ μάρκετ; Κανένας δεν πείθεται ότι πωλούνται φτηνότερα», λένε κάποιοι φαρμακοποιοί, παραπέμποντας ήδη τους πελάτες τους για του λόγου το αληθές στη διερεύνηση και σύγκριση της σχέσης ποσότητας-περιεκτικότητας/τιμής των σκευασμάτων, που βρίσκονται στα ράφια των δύο πλέον καναλιών διανομής.

«Επιχείρημα και τούτο! Μα το εξουδετερώνει η ανοδική τάση του τζίρου της νέας κατηγορίας στα σούπερ μάρκετ!», θα βιαστεί ν’ απαντήσει κάποιος. Όμως, η παρατήρηση ότι η ιστορία της απελευθέρωσης των ΓΕΔΙΦΑ αφορά στην πράξη μόλις δυο-τρεις επωνυμίες αναλγητικών, που τυγχάνουν να αποφέρουν περίπου το 80% του συνολικού τζίρου της ομάδας των ΓΕΔΙΦΑ και που σήμερα διατίθενται πάμφθηνα, δημιουργεί ερωτηματικά για το πρακτικό μέγεθος της ευκαιρίας που δίνεται στα σούπερ μάρκετ. Πολύ περισσότερο η παρατήρηση πως η απελευθέρωση των τιμών ειδικά αυτών των ΓΕΔΙΦΑ προωθήθηκε μετά από πιέσεις, προκειμένου να περιοριστεί η ευκαιρία εισαγωγής τους από αλλοδαπές εταιρείες σε «τιμές ελληνικών φαρμακαποθηκών», γεννά άμεσα ρητορικά μάλλον ερωτήματα, όπως: Ποιος ο λόγος να επενδύσει το χρήμα του στη γραμμή παραγωγής ο φαρμακοβιομήχανος για την είσοδο ενός τέτοιου φτηνού προϊόντος του στα εγχώρια σούπερ μάρκετ, όταν από την απελευθέρωση της ανατίμησής του δια νόμου μπορεί να βγάλει πολλαπλάσια στο άψε σβήσε από τα εγχώρια φαρμακεία και από τις εξαγωγές του στα αλλοδαπά; Και γιατί να χαλάσει μακροπρόθεσμα τη σχέση του με το δοκιμασμένο ειδικό κανάλι διανομέων του φαρμακοποιών, αφού η τυχόν τοποθέτηση των προϊόντων του στα ράφια και του επίδοξου νέου, απαιτητικού και γενικής εμπορίας οργανωμένου διανομέα (του σούπερ μάρκετ) ούτε θα του προσφέρει κάποια υπολογίσιμη οικονομία κλίμακος (αφού πχ το μεταφορικό κόστος των φαρμάκων δεν υπερβαίνει το 1,5% επί της τιμής τους) ούτε θα επεκτείνει δα την «πίτα» της αγοράς τους; Αυτό διότι το φάρμακο είναι προϊόν «προορισμού» κι όχι «προσφοράς», επομένως η είσοδός του στο σούπερ μάρκετ δεν θα έθετε τίποτα περισσότερο από το θέμα μιας απλής αναδιανομής μεριδίων μεταξύ των καναλιών διανομής. Μήπως θα ’χε κάποιο κέρδος ο φαρμακοβιομήχανος από ένα τέτοιο είδος αναδιανομής προς δικαίωση του κ. Λουράντου για τις εικοτολογίες του, όπως τις καταθέσαμε στην έναρξη του κειμένου; Αλλά καν δεν είναι βέβαιο πως τα σούπερ μάρκετ θα νοιαστούν για τη «δικαίωση Λουράντου», τουλάχιστον όσο η άγνοια των στελεχών τους για τα μυστικά της κατηγορίας των ΓΕΔΙΦΑ θα εγκυμονεί κινδύνους να την «πατήσουν» (πόσοι αγοραστές τους, τάχα, γνωρίζουν να διαχειριστούν λχ τα ιατροτεχνολογικά ΓΕΔΙΦΑ «χαμηλού», «μετρίου» και «υψηλού κινδύνου»; Λέμε τώρα...).

Απατηλές αιτιάσεις και πραγματικά ενδιαφέροντα
Παντού και πάντα προς το συμφέρον τους οι προμηθευτές πριμοδοτούν ή στρέφουν τις πλάτες τους σε υφιστάμενα κανάλια διανομής. Παντού οι τάσεις στη διανομή ακολουθούν, προσαρμόζονται και υπηρετούν τις μείζονες τάσεις της βιομηχανικής παραγωγής. Ποτέ δεν συμβαίνει το αντίθετο. Παντού οι νόμοι που διέπουν τη συνεργασία προμηθευτών-διανομέων διαμορφώνονται βάσει των ηθών και εμπειριών της συνεργασίας τους. Οι νόμοι δεν «ανακατασκευάζουν» ήθη κι εμπειρίες (ειδάλλως η οικονομία... σχεδιάζεται). Συνεπώς είναι μάλλον αφελές να πιστεύει κανείς ότι η όποια κυβέρνηση «παρεμποδίζει» τις προσβάσεις της φαρμακοβιομηχανίας στα σούπερ μάρκετ, «ικανοποιώντας συντεχνιακά συμφέροντα των φαρμακοποιών μπροστά στο φόβο του πολιτικού κόστους». Η πολιτική παραγωγή προσχημάτων κανονιστικού περιεχομένου για τις ανάγκες κυβερνητικής διαχείρισης των ισορροπιών του οικονομικού γίγνεσθαι λαμβάνει μεν υπόψιν τα αιτήματα των εκάστοτε θιγόμενων κοινωνικών ομάδων και το πολιτικό κόστος, αλλά επ’ ουδενί λόγω καταστρώνεται αντίθετα προς τις ισορροπίες των κυρίαρχων συμφερόντων και τρόπων αλληλοκατανόησής τους (το αντίθετο θα σήμαινε επανάσταση). Με άλλα λόγια, ακόμα και με ανεμπόδιστη την είσοδο των ΓΕΔΙΦΑ στα σούπερ μάρκετ, το τελικό αποτέλεσμα μάλλον μόνο στα επί μέρους θα άλλαζε. Ή αλλιώς πως, μόνο η πλήρης απελευθέρωση των τιμών στα ΜΥΣΥΦΑ θα μπορούσε να δικαιώσει απολύτως τις «θέσεις Λουράντου», εμφυσώντας τον έρωτα στη φαρμακοβιομηχανία για τα σούπερ μάρκετ. Αλλά ας μην βάζουμε και το χέρι μας στη φωτιά –πολύ περισσότερο, εφόσον μιλούμε πλέον για την έκδοση ενός ακόμα δελτίου μείωσης των τιμών των φαρμάκων άνω των 10 ευρώ, του έβδομου από την έναρξη της επιτροπείας της χώρας, με το οποίο η κυβέρνηση υποθέτει πως θα ισοφαρίσει το κόστος από την απελευθέρωση των τιμών στα ΓΕΔΙΦΑ...

Η ουσιώδης απελευθέρωση της αγοράς του φαρμάκου υπό την οπτική των συμφερόντων των μεγάλης κλίμακας επενδύσεων στη διανομή –αξία εγγεγραμμένη στη Βουλγάτα των μνημονίων– άνοιξε με την αφαίρεση του αποκλειστικού δικαιώματος ιδιοκτησιακής σύνδεσης του επιχειρηματικού αντικειμένου του φαρμακείου με την επιστημονική ιδιότητα του φαρμακοποιού. Κατά την κρίση μας, λοιπόν, το ενδιαφέρον της φαρμακοβιομηχανίας για το σούπερ μάρκετ θα κινητοποιείται, ίσως, εφόσον της χρησιμεύει κάπως σαν φόβητρο για να επιταχύνεται προς όφελός της η επιχειρηματική συγκεντροποίηση στον κλάδο του φαρμακείου. Θα την συνεπάρει, όμως, εάν και εφόσον οι επιχειρήσεις σούπερ μάρκετ εισβάλουν επενδυτικά στον κλάδο του φαρμάκου, εξαγοράζοντας σημαντικά κομμάτια των υποδομών του (αλυσίδες φαρμακείων και φαρμακαποθήκες), μέσω των οποίων θα αντλούν έτοιμη τεχνογνωσία και επιστημονικό προσωπικό, με σκοπό να βάλουν στο ταμείο του κλασικού σούπερ μάρκετ όχι απλά τον τζίρο των ΓΕΔΙΦΑ ή των ΜΥΣΥΦΑ, αλλά και του συνταγογραφούμενου φαρμάκου. Τούτο έχει πραγματικά νόημα κι όχι ασφαλώς μόνο προς δικαίωση του ερμηνευτικού σχήματος που σας προτείναμε!..

σελφ σερβις (T. 468)
« 1 2 »
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Δείτε ακόμη...

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σήμερα

Αυτοί που διάβασαν αυτό διάβασαν επίσης

Τα πιο δημοφιλή Topics

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σε αυτήν την ενότητα

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σε άλλες ενότητες

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Συνεντεύξεις / Πρόσωπα

 
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Topics

Αγορά

Τεχνολογία

Τρόφιμα/Ποτά

Ενέργεια/Περιβάλλον

Μεταφορές/Logistics

Εκπαίδευση

Υγεία/Ομορφιά

Ευρωπαϊκή Ένωση

©2018 Boussias Communications, all rights reserved. Κλεισθένους 338, 153 44 Γέρακας, info@boussias.com, Τ:210 6617777, F:210 6617778

ATCOM PRODUCTION