σελφ σερβις - Η τραγωδία της ανεργίας

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2020

Είσοδος Χρήστη

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Λιανεμπόριο

Η τραγωδία της ανεργίας

20 Νοεμβρίου 2019 | 13:00 Γράφει η Ξένια  Μαντζιώρη Topics: Editorial,Βιομηχανία

Σύμφωνα με τη Εurostat, οι άνεργοι στις 28 χώρες-μέλη της ΕΕ (στοιχεία Σεπτ. 2019) υπολογίζονται σε 15,64 εκατ. Αξίζει να μελετήσει κανείς προσεκτικά το σύνολο των στοιχείων διαχρονικά, αλλά και τις έρευνες εξειδικευμένων φορέων για τη διαμόρφωση της ανεργίας ανάλογα με το φύλο, την ηλικία, την εκπαίδευση, τη χώρα, τη μορφή απασχόλησης κλπ, ώστε να αποκτήσει μια πιο σαφή εικόνα σχετικά με το πώς κυβερνήσεις και επιχειρήσεις στην Ευρώπη αντιμετωπίζουν ένα από τα βασικότερα δικαιώματα των πολιτών.

Για παράδειγμα, αν διαβάσει κανείς τις εκθέσεις για τη Γερμανία έγκυρων περί τα εργασιακά φορέων, όπως το Ινστιτούτο Ifo του Μονάχου, η χώρα που, παρά τις πρόσφατα καταγεγραμμένες τάσεις αύξησης, πανηγυρίζει για το δεύτερο χαμηλότερο στην κατάταξη των ΕΕ των 28 ποσοστό ανεργίας, (στο 3,1%, μετά το 2,1% της Τσεχίας), θα δει μια όχι και τόσο ελκυστική εικόνα. Η πλειονότητα των νέων εργαζόμενων δουλεύει με εξοντωτικά ωράρια, ενώ στις γυναίκες με παιδιά σημειώνονται υψηλά ποσοστά μερικής και ελαστικής απασχόλησης. Σε δημοσκόπηση του ίδιου Ινστιτούτου καταγράφεται ακόμη αύξηση του ποσοστού των επιχειρήσεων που προτίθενται να προσφέρουν στο άμεσο μέλλον μερική αντί για πλήρη απασχόληση στους εργαζόμενούς τους. Στην Ελλάδα γνωρίζουμε πολύ καλά πως τη στιγμή που ο βασικός μισθός δεν μπορεί να καλύψει τις βασικές ανάγκες ενός νοικοκυριού, ακόμη και αν είναι του ενός ατόμου, η εργασία με μειωμένο ωράριο αποτελεί το καταφύγιο των εργαζομένων, έναντι της ανεργίας.

Η ανεργία και η υποαπασχόληση δεν έχουν τραγικές συνέπειες μόνο για όποιον ζει κάτω από το καθεστώς τους ή υπό την απειλή τους. Αποτελούν θηλιά στο λαιμό κάθε κοινωνίας που δεν εγγυάται στο σύνολο των πολιτών όχι απλώς δημιουργική εργασία, αλλά ούτε τη βασική προϋπόθεση πρόσβασης στα απαραίτητα μέσα για την επιβίωσή τους. Οι κοινωνίες που αδιαφορούν ή εργαλειοποιούν την ανεργία, αμφισβητούν εκ του αποτελέσματος την αξία ύπαρξής τους.

Στη λύση του προβλήματος θα έπρεπε να επιθυμούν να συμβάλλουν ουσιαστικά όσες επιχειρήσεις διακηρύσσουν πως ενδιαφέρονται να αξιοποιήσουν στο έπακρο τις δυνατότητες της ατομικής δημιουργικότητας, των υγιών κοινωνικών δομών και των σύγχρονων μέσων της τεχνολογίας για να προάγουν όχι μόνο την κερδοφορία τους, αλλά και την ποιότητα της ζωής.

Σε μια ιδανική κοινωνία, η αξιοποίηση των δυνατότητων των μελών της θα ήταν από τα βασικά αιτήματα των οργανισμών-κύτταρα οργάνωσης της οικονομίας και υλοποίησης των πλάνων ανάπτυξης των σχετικών δραστηριοτήτων ανά τομέα. Σήμερα, θα ήταν αρκετό οι επιχειρήσεις να πιέζουν τις κυβερνήσεις, αφού αποδεδειγμένα μπορούν, να πάρουν τα απαραίτητα μέτρα εξυγίανσης του τομέα της εργασίας, και όχι να συντάσσονται με όσους εξακολουθούν να βλέπουν τη μείωση του αριθμού των εργαζομένων και του σχετικού κόστους ως μέσο βελτίωσης της θέσης τους έναντι του ανταγωνισμού ή βραχυπρόθεσμης αύξησης κερδοφορίας. Θα έπρεπε ήδη να έχουν διδαχθεί ότι η ανεργία είναι όχι μόνο αναποτελεσματικό «εργαλείο», αλλά και άκρως επικίνδυνο. Ας θυμηθούμε το 2012. Τότε οι επίσημες μετρήσεις της Eurostat ανέβαζαν το ποσοστό ανεργίας στη χώρα μας στο 26,8% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού. Ήταν το υψηλότερο στην ΕΕ (εξακολουθούμε να έχουμε, παρά τη σημαντική του μείωση, ακόμη αυτό το... προνόμιο). Στους άνδρες ήταν 24,1%, στις γυναίκες 30,4% και στους νέους κάτω των 25 ετών 57,6%. Εκ των υστέρων, τα συγκλονιστικά αυτά ποσοστά, μια από τις επιπτώσεις της εφαρμογής των πολιτικών εσωτερικής υποτίμησης, αναγνωρίστηκε, ακόμη και από τους υποστηρικτές τους (ΕΕ, ΔΝΤ, αλλά και εγχώριους επιχειρηματικούς φορείς και ιδιώτες), πως όχι μόνο δεν βοήθησαν τις επιχειρήσεις, αλλά συμπαρέσυραν στην καταστροφή τις πιο ευάλωτες από αυτές και δυσκόλεψαν ακόμη περισσότερο τις προσπάθειες ανάκαμψης όσων ήταν σε καλύτερη μοίρα.

Στο πεδίο της εργασίας δυστυχώς εκτελούνται και σήμερα ασκήσεις... αμνησίας, με πρόσχημα τον εκσυγχρονισμό των επιχειρήσεων ή ακόμη πιο κυνικά, τη θυσία κάποιων για την ανάπτυξη της επιχείρησης. Αισιόδοξα μηνύματα έρχονται από χώρες όπως η Ιαπωνία, η Σουηδία και η Ν. Ζηλανδία, που δοκιμάζουν μοντέλα τετραήμερης εργασίας, με παράλληλη αύξηση των θέσεων εργασίας, όπου αυτό απαιτείται, με θεαματικά αποτελέσματα, οικονομικά και κοινωνικά. Όμως, αυτές οι πρακτικές είναι ακόμη σταγόνα σε έναν ωκεανό που δυστυχώς φαίνεται πως, προτιμώντας τη λήθη, θα ζήσει νέες φουρτούνες.

σελφ σερβις (T. 499)
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Δείτε ακόμη...

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σήμερα

Αυτοί που διάβασαν αυτό διάβασαν επίσης

Τα πιο δημοφιλή Topics

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σε αυτήν την ενότητα

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σε άλλες ενότητες

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Συνεντεύξεις / Πρόσωπα

 
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Topics

Αγορά

Τεχνολογία

Τρόφιμα/Ποτά

Ενέργεια/Περιβάλλον

Μεταφορές/Logistics

Εκπαίδευση

Υγεία/Ομορφιά

Ευρωπαϊκή Ένωση

©2020 Boussias Communications, all rights reserved. Κλεισθένους 338, 153 44 Γέρακας, info@boussias.com, Τ:210 6617777, F:210 6617778

ATCOM PRODUCTION